maandag 20 maart 2017

Maandag

Maandag

Het is elke keer toch weer verrassend hoe snel het weer kan omslaan. Stonden we zaterdag en zondag nog op de ijsbaan onder de blauwe hemel met een stralend zonnetje, en zelfs nog even op de vijver, is het weer vandaag ineens grijs en de temperatuur boven nul waardoor de ijsbaan veranderd is in een soort van slushpuppy. Gelukkig hebben we het hele weekend volop genoten van het ijs, zelfs ik heb nog even op de schaats gestaan, iets wat me na al die jaren verassend goed af ging. Joost waagde zich er echter niet aan, hij bleef veilig langs de kant staan kijken, maakte enkel wat foto’s en filmpjes met zijn mobieltje, trok de kinderen rond op de slee en genoot van de koffie uit het tentje.
En nu is het alweer maandag. Tijd om de bedden te verschonen, de stapel met was weg te wassen en op te ruimen, en tijd vrij te maken om mijn foto’s van vorig jaar uit te zoeken voor in het fotoboek dat ik wil gaan maken. De was en de bedden kunnen wel even wachten, dus start ik de laptop op.
De meeste foto’s staan netjes in mappen bij elkaar op de computer, foto’s van Joost en mij, het eerste jaar dat we samen waren. De kamer waar ik tijdelijk verbleef bij mijn nichtje Esther in huis. Het was fijn geweest dat zij mij onderdak kon verlenen en daar was ik haar ook erg dankbaar voor, al hadden we beide een totaal verschillend leven. Zij had hele wisselende diensten, terwijl ik in de winkel vooral overdag veel weg was, werkte zij vooral in de avonden en nachten. Ze pakte alles aan wat voor handen kwam, meestal als tijdelijke vervanging bij een zwangerschapsverlof, langdurige zieken of om onverwachte druktes op te vangen. Daardoor werkte ze vaak met tijdelijke contracten wat voor haar ideaal was, gezien ze er in de winter geregeld een paar maanden tussenuit ging om rond te reizen. Ik kijk naar de foto en glimlach. Ik zie het oude bed, waarin ik als kind ook al vele nachten geslapen heb, een kast van ikea en een stalen bureau waarvan Esther geen idee had wat ze er anders mee moest doen omdat het zo’n zwaar onding was. En verder alleen kale muren. Maar dat maakte me niet uit. Ik was in die maanden dat ik bij haar zat, niet vaak thuis en sliep geregeld een keer bij Joost, het was voor hem ook geen doen om naast mij in bed te kruipen met zijn 1.90.
Joost is een grote grove man met rossig krulhaar dat weerbarstig om zijn hoofd hangt. Toen ik hem leerde kennen had hij het heel kort geknipt, en vielen zijn felblauwe ogen me meteen op. Tegenwoordig draagt hij het veel langer en heeft hij een dikke rossige baard.
Ik klik de foto’s weg en kijk verder. Een map met foto’s uit 2002, dat zijn er maar een paar, meestal vage festivals of feestjes, eentje van mijn eerste appartementje waar ik maar 3 jaar heb gewoond.
2003, het jaar waarin ik Geert heb leren kennen, 2004, 2005. Ik kijk snel verder. 2010, het jaar dat Jory geboren werd. Het was een hete zomer, zo heet dat de overheid het nationale hitteplan in werking had gezet en Joost elke dag totaal uitgeput thuiskwam van het werk omdat de airco het begeven had op zijn werk, waardoor de enige verkoeling van een ventilator kwam die overuren draaide en eigenlijk niet echt veel veranderde aan de hitte in de ruimte.
Ik kijk de foto’s door, een voor een en weet nu al dat het een hele opgave zal worden om uit al die foto’s de mooiste te gaan kiezen. Ik klik er een paar aan, kopieer ze naar het fotoalbum en kijk weer verder. Al snel heb ik al aardig wat foto’s verzameld. Het album van 2010 begint vorm te krijgen.

Ik kijk op de klok en schrik op als ik zie dat het alweer weer bijna half 4 is, tijd om de laptop af te sluiten en weer naar school te gaan.

maandag 13 maart 2017

Maart 2003

Maart 2003

‘Meent je vriendin het serieus met Wilco?’ ‘Ik weet het niet eerlijk gezegd.’ We stonden aan de bar bij de Markies en keken beide naar de dansvloer waar Anke innig stond te schuifelen met Wilco. Toevallig hadden Anke en ik het er eerder op de avond nog over gehad. Ze vond de aandacht die ze van hem kreeg erg leuk, al was er ook nog een andere jongen die haar aandacht wel kon wegdragen waardoor ze eigenlijk niet zo goed kon kiezen. Nu had ze dus twee mannen die om aandacht vroegen, en het duidelijk niet zo fijn vonden dat er nog meer kapers op de kust waren. Al had je Anke nooit voor je alleen.
‘Hoezo?’ vroeg ik aan Geert. Hij nam nog een slok van zijn pilsje en keek me aan met zijn lichtblauwe ogen. We waren sinds onze eerste ontmoeting al enkele keren samen op stap geweest en vorige week zelfs naar de bioscoop gegaan. Hij bleek een groot liefhebber te zijn van films en had thuis een grote kast vol met dvd’s waarop het nieuwste films stonden. Hij kon urenlang vertellen over de acteurs en de scenes en het verveelde me nog geen moment om er naar te luisteren. Hij gaf me het gevoel de leukste vrouw op heel de wereld te zijn.
We hadden zelfs al gekust en het bed gedeeld. Hij was echter geen minnaar die zijn volledige aandacht bij zijn bedpartner kon houden, als hij klaar was was hij klaar en was al zijn aandacht meteen weg. Echter zag ik dat op dat moment totaal anders, zelfs toen hij halverwege het vrijen doodleuk de telefoon opnam tot 2 keer toe, vond ik het allemaal best. Ik was hopeloos verliefd.
‘Maar wat is er met die Wilco?’ vroeg ik, inmiddels nieuwsgierig geworden.
‘Hij is gokverslaafd. Met geld is hij absoluut niet te vertrouwen.’
‘Dat moet je wel eerlijk tegen Anke zeggen. Ze heeft het recht om dat te weten.’
Ergens was het wel vreemd dat hij dit over zijn beste vriend zei. Vooral ook omdat Wilco bijna dagelijks bij hem over de vloer kwam, met hem mee at, op zijn bank sliep, om de zoveel uur wel een keer aan de telefoon hing, waarop het soms bijna leek dat ze samen een relatie hadden. Geert kocht zelfs kleren voor hem, want die arme jongen had het toch zo moeilijk.
Later hoorde ik dat hij hem zelfs geld gaf om hem uit de problemen te houden. Iets wat er alleen maar voor zorgde dat Wilco weer een reden had om naar de gokhallen te gaan om zijn behoefte aan het gokken verder te bevredigen.
Maar toendertijd zag ik het enkel als een nobele daad om Anke te redden van een verkeerde beslissing. Ze nam het goed op, vond het fijn dat Geert zo eerlijk tegen haar was en haar op tijd gewaarschuwd had, waardoor hij meteen in achting steeg bij mijn vriendinnen. Ze waren blij voor me dat ik zo’n leuke jongen aan de haak had geslagen die er ook nog eens erg goed uit zag.

Een lot uit de loterij!

maandag 6 maart 2017

Zaterdag

Een prachtige dag om te gaan schaatsen. De ijsbaan bij de Rollerhal ligt er prachtig bij, en ik heb schaatsen kunnen lenen van de buurvrouw. Haar kinderen waren er te groot voor geworden, en die van mij kunnen er prima in met wat extra dikke sokken aan.
Het ijs is mooi, net een spiegel en er zijn al veel kinderen en ouders van school langs en op de baan te vinden. Ik sta samen met Joost naast de koek en zopie tent. De geur van verse erwtensoep nodigt uit om een kopje te kopen, veel kinderen staan er in de rij voor de chocolademelk die gratis is, voor de andere dingen als koffie, thee en soep moet een klein bedrag worden betaald.
 Joost is druk in gesprek met Mark, die ook met de kinderen naar de baan is gekomen. Christel zie ik iets verderop staan, ze helpt Sam de schaatsen aan te doen.
Afgelopen woensdag was ik samen met Daantje naar haar toe geweest. Er waren meerdere moeders uit de klas aanwezig, ook Chantal, wat me verbaasde. Dany zat toch helemaal niet bij hun in de klas? Maar het werd al snel duidelijk dat er ook enkele kinderen uit groep 3 mee deden, waaronder Sam en Dany die een prachtig idee hadden uitgewerkt waar de meiden uit groep 2 ook aan mee konden doen. Geïnspireerd op de waterspelletjes die de carnavalsvereniging elk jaar organiseert. Een onderwerp wat prima past bij het thema van dit jaar. ‘De lol kan niet meer op, want we kiezen het ruime sop.’
Het verbaasde me wel dat Christel Chantal bij haar thuis liet komen. Ze zou de geruchten toch ook wel gehoord hebben? Of waren het niet meer dan dat, roddels. Ik hoopte het voor haar.
Nu staan we naast de ijsbaan, Daantje maakt voor de vierde keer een pirouette zonder te vallen. Ondanks het feit dat ze nog nooit eerder op de schaats heeft gestaan, is ze nog maar een keer gevallen, en dat was toen ze het ijs op stapte. Daarna had ze vlot haar evenwicht weer hersteld, en schaatste ze voorzichtig de eerste rondje over de ijsbaan. Jordy had het meteen al onder de knie. Hij heeft thuis skeelers waar hij geregeld op te vinden is, en dat is duidelijk terug te zien.
Joost rijkt me een beker warme koffie aan, ik neem dankbaar een slok van de warme drank. Ondanks mijn dikke sjaal en wollen muts, begin ik het toch aardig koud te krijgen hier aan de kant. Ik loop een stukje langs de baan om mijn voeten wat warmer te krijgen en kom naast Anke te staan.
‘Hoi, wat leuk dat jij er ook bent!’ ‘Het is prachtig weer om te schaatsen.’ ‘Heerlijk weer inderdaad. Maria had er zoveel zin in, die wilde gisteren na school al meteen de baan op gaan, maar ik wilde nog even wachten tot vandaag. Maar wat leuk. Hoe was het bij de psycholoog gegaan van de week? Ben je er al wat mee opgeschoten?’ ‘Ja, ik heb al een begin gemaakt met het opschrijven van herinneringen, maar het blijft moeilijk om er verder op in te gaan.’
‘Al het begin is moeilijk, vergeet dat niet. En het is ook niet niets wat je allemaal hebt meegemaakt. Ik ben blij dat je nu bij Joost bent! Je bent er zo van opgebloeid!’
Daar kan ik haar toch wel gelijk ingeven. Joost waardeert mij zoals ik ben, en ik hoef me niet beter of anders voor te doen om aan zijn ideaalplaatje te voldoen. Alleen die vrijheid al die hij me geeft zorgt dat ik me bevrijd vol en maakt dat ik sinds jaren weer eens helemaal mezelf ben.
Van de week begonnen met het opschrijven van alles op advies van de psycholoog. Ik heb enkel nog maar de ontmoeting opgeschreven, de dag waarop alles zou veranderen. Ik dacht altijd dat ik zulke goede mensenkennis had. Dat ik prima kon vertrouwen op mijn intuïtie, maar ik had de kracht van een roze bril danig onderschat. En dat viel en valt me nog steeds heel erg van me tegen.
Ik drink mijn bekertje leeg en kan nog net op tijd mijn armen openen om Daantje op te vangen die recht op me af komt schaatsen.
‘Kijk eens mama! Hoe goed het al gaat! Mogen we vanavond ook weer komen? Dan is het discoschaatsen met muziek en gekleurde lichtjes.’ ‘Ik zal het even met je vader overleggen, maar ik vind het een leuk idee, dus dat komt wel goed!’

Joost en Jordy komen nu ook naar mij toegelopen. En terwijl de kinderen hun schaatsen verwisselen voor hun schoenen, kijk ik nog even in het rond. Het is duidelijk te merken dat het etenstijd is. De mensen die de hele ochtend al op de schaats hebben gestaan beginnen langzaam aan plaats te maken voor een nieuwe gading fanatiekelingen. Het wordt tijd om naar huis te gaan. 

Meidendagje (wie is de mol?)






Om 14:00 verzameld bij I voor een gezellige meidendag. We vertrokken een klein half uurtje later richting Oisterwijk, waar we nog even moesten wachten tot de club compleet was.
I maakte het dagprogramma bekend en we begonnen met de 14-vennen route. Een prachtige tocht langs 14 bijzondere vennen die elk hun eigen verhaaltje hebben.

maandag 27 februari 2017

Februari 2003

Ilse houdt een dagboek bij waarin ze naast haar dagelijkse bezigheden ook probeert haar angsten onder ogen te zien door ze stukje bij beetje aan het papier toe te vertrouwen. Maar was alles wel echt zo mooi als zij zich wil herinneren?


 Februari 2003

Ik was verbaasd toen hij me aansprak. De meeste mannen die belangstelling in mij hadden waren namelijk van een hele andere soort en hij paste totaal niet in dat rijtje thuis. Er waren bovendien nog meer heren die mijn belangstelling hadden. Een Maarten uit Groningen en een Edwin die momenteel voor zijn werk in Antwerpen verbleef, maar in het weekend regelmatig op en neer reed naar zijn appartementje in Eindhoven. Twee totaal verschillende mannen, de eerste was loodgieter en kwam meteen al aanzetten met een verhaal over zijn hospita en een vriend van hem die alle spullen in huis had gehaald om een wietkwekerij te gaan beginnen. Die viel dus al meteen af, potentiele misdadigers daar hield ik niet van. Edwin was van een heel ander kaliber, een knappe blonde man met een goedbetaalde baan bij Philips, waardoor hij echter wel veel weg was voor zijn werk en weinig tijd in Nederland door kon brengen. Soms zat hij zelfs voor maanden lang in het buitenland en dat was voor hem een van de redenen waarom hij niet op zoek was naar een serieuze relatie.
Die avond dat Geert me aansprak was ik samen met Anke op stap. Anke zelf was er nog niet, dus was ik alvast alleen het café binnen gegaan om aan de bar alvast een drankje te bestellen. Hij zat op een barkruk te praten met een vriend van hem, een man met heel lichtblond gemillimeterd haar, waardoor het op het eerste gezicht leek alsof hij kaal was. Ze keken me aandachtig aan toen ik mijn drankje bestelde.
‘Wat leuk die vlechtjes,’ zei de man met het pispotkapsel. Hij pakte ze in zijn handen en bekeek me nog eens goed. ‘Interessante kledingkeuze.’ Hij liet zijn ogen over mijn zwarte hemdje glijden dat met veters aaneen was geregen, lager naar mijn zwarte kante rok. ‘Het staat je goed!’ Zijn ogen twinkelden geamuseerd. Zijn blonde vriend was opgestaan en liep op iemand achter me af. Toen ik me omdraaide zag ik Anke.

‘Hai!’ ik zwaaide naar haar, ze zwaaide terug en richtte haar aandacht weer op de man voor haar, die duidelijk belangstelling in haar had. Achter haar kwam Boris binnen. Hij bleek Geert ook te kennen en we raakten aan de praat. Met zijn vijven belandden we uiteindelijk bij de Markies, waarna ik Geert en zijn vriend, die Wilco bleek te heten, naar Geerts huis bracht. Hij bedankte me, we wisselden telefoonnummers uit en ik reed naar huis. Na die avond zou alles veranderen.

woensdag 22 februari 2017

Zomaar een herfstdag




Zomaar een herfstdag

Er staat een fietsje
tegen het hek
Rose met paars
en witte stippen

Omringd
door rode en gele
Blaadjes
van de bomen










De speeltuin
is verlaten
Geen kinderen
te zien

Is de fiets
vergeten
Of wordt ie
nog opgehaald
misschien

Ik loop verder
zonder fietsje







maandag 20 februari 2017

Maandag

Maandag

Ik giet de melk in de beker en begin het zachtjes op te kloppen met de melkschuimer. Achter me pruttelt het koffiezetapparaat zachtjes door. Ik heb net de kinderen naar school gebracht. Ben zelfs nog even een kijkje wezen nemen bij de ijsbaan bij de rollerhal. Tenminste ze hebben de buitenbaan afgezet met rode linten en met pionnen om er vanavond als de schemer invalt en de temperatuur onder nul duikt de eerste laag water op te gaan spuiten. Dan wordt er in ploegen de hele nacht doorgewerkt om elk uur een nieuwe laag op de baan te spuiten, in de hoop dat het genoeg aangroeit om op woensdag een echte ijsbaan te hebben liggen. De weerberichten zijn tot dusver gunstig, al worden de temperaturen wel elke dag wat naar boven bijgesteld. Zo zou vandaag eigenlijk al de eerste ijsdag zijn, maar het was net iets boven nul, zodat deze dag voor de ijsbaan al verloren is gegaan.
Er stonden meer moeders aan de kant te kijken. Ik stond een beetje aan de kant erbij, hoorde alles wat ze zeiden, maar was geen actief deelneemster aan het gesprek.
‘Ik ben benieuwd of we woensdag al op het ijs kunnen, zo te zien loopt het hier aardig af, het meeste water zal toch wel in de goot lopen. Ik snap niet dat ze er geen rand omheen hebben gemaakt.’
‘Ach als het een dag gevroren heeft kunnen ze woensdag te hendig op het ijs. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om er een ijsbaan neer te leggen.’ ‘Nou voor een beetje goede ijslaag heb je anders al gauw 3 centimeter nodig.’ Zei Christel. Ze stond naast mij, gooide haar lange blonde haren naar achteren en trok de kraag van haar jas verder omhoog. ‘Brr, zo’n ijsbaan is wel mooi, maar voor mij mag het snel weer lente worden.’ Ze glimlachte en draaide zich naar mij toe.
‘Daantje en Marlissa hadden het leuk gehad afgelopen vrijdag. Ze hadden mooi de hele middag met de klei gespeeld. Ik heb nog enkele foto’s gemaakt, wacht.’ Ze stak haar hand in haar jaszak en haalde haar mobieltje eruit, toetste snel een code in, waardoor het scherm ontgrendeld werd en zocht snel de foto’s op in een album. ‘Kijk!’ Ze hield het mobieltje tussen ons in. Op het scherm was een fotootje te zien van twee spelende meisjes die drukdoende waren om een soort van taartjes te maken van de klei die voor hun op tafel lag. Alles lag bezaaid met vormpjes, plastic mesjes en bordjes en een grote kunststoftaart stond in het midden.
Ik glimlachte. ‘Mooi om te zien.’ ‘Kom anders een keer gezellig op de koffie! Kunnen we het meteen hebben over de komende carnaval. Ik begreep dat de meiden van groep 2 mee wilden doen met de kinderoptocht? Ik hoorde dat andere moeders dat ook een leuk idee vonden, dus gaan we komende woensdagmiddag eens bekijken wat er allemaal mogelijk is.’ ‘Leuk, ik zal eerst eens aan Daantje vragen of ze zin heeft om mee te doen. Dan laat ik het je nog wel weten.’
‘Oké, ik hoor het wel. Dan ga ik er snel vandoor, want ik moet nog werken.’ Ze stopte haar mobieltje weer terug in haar zak en liep met haar handen in haar zakken snel naar de auto die voor de rollerhal geparkeerd stond. Ik draaide me om en liep naar huis.

De melk is opgeschuimd, de koffie uitgeprutteld. Ik schenk wat koffie in een grote mok, schep de melkschuim erbij en neem plaats aan de keukentafel. In de bijkeuken wacht nog een enorme stapel was, maar ik kan me er vandaag niet toe zetten. Eigenlijk moet ik nog wat dingen op papier zetten voor de therapie van donderdag. Maar ik vind elke keer een excuus om er niet aan te beginnen. Ik weet dat als ik het ga opschrijven dat ik eerst door een diep dal heen moet voordat ik de waarheid onder ogen durf te zien. Volgens Joost had ik er al lang iets mee moeten doen, meer dan therapie. Maar met alleen herinneringen kun je vaak niet veel bewijzen. Dus is het zaak dat ik eerst alles op een rijtje heb staan. Ik sta op, haal een notitieblok uit de kast, zoek een pen in de la die het nog doet en neem weer plaats aan de keukentafel. Voor me ligt een maagdelijk wit vel te wachten op antwoorden. Het is tijd om te beginnen.

woensdag 15 februari 2017

Speelplaats






De speelplaats
is verlaten
wachtend
op kinderstemmen
voetjes die zijn trappen
zullen beklimmen
armen 
die zich optrekken
aan rekken
en balken
















De speelplaats
is verlaten
het piratenschip
ligt stil
wacht 
op nieuwe avonturen
woeste zeeën
stoere piraten
spannende
verhalen












De speelplaats
is verlaten
schatten
weer opgeborgen
wachtend
op boeven
met nieuwe buit
en bijzondere
vondsten











De speelplaats is verlaten
Het podium
is leeg
geen zingende kinderen
dansende voetjes
vrolijke stemmetjes
en stampende
schoentjes























De speelplaats
is verlaten
in afwachting
van de kinderen
die in de ochtend
weer zullen komen
om de trappen 
te bevolken
en de tuin
vol leven
te vullen







maandag 13 februari 2017

Vrijdag

Vrijdag
Het was een drukke dag vandaag op het werk. Veel vracht, vragen van klanten waar ik niet meteen een antwoord voor klaar had en veel bijdraaien aan de kassa omdat er daar zieken waren, maar er geen vervanging kon worden geregeld. Ik sloot voor de laatste keer het scherm van de kassa af en liep nog even terug naar afdeling om een overdracht te doen aan de hulpkrachten die de avond zouden werken voor ik naar de kantine ging om mijn jas en spullen te pakken. Ik kijk snel even op mijn mobieltje in de hoop nog een berichtje te hebben van mijn vriendin Angela, maar er stond enkel een berichtje van Chantal die vroeg of ik kon rijden zaterdag met voetballen, ik had er niet meer aan gedacht. Ik toetste snel het nummer van Joost in, de telefoon ging 3 keer over voor hij opnam.
‘Hoi lieverd, hoe gatie?’ zijn vertrouwde stem aan de andere kant van de lijn was fijn om te horen.
‘Het gaat goed. Het was druk geweest vandaag. Hoelaat ben je thuis? Zal ik iets mee nemen voor het avondeten?’ ‘Ik ben al thuis, een klein uurtje nu. Zou je voor het weekend misschien nog wat cola en chips mee willen nemen, en het fruit is op. En voor het eten heb ik al gezorgd, je vindt het vast erg lekker.’ ‘Ik ben benieuwd! Tot zo!’ ‘Tot zo!’ Als Joost ging koken dan was het altijd een aangename verrassing, meestal maakte hij een heerlijke ovenschotel klaar, of stoofschotels dat waren zijn specialiteit, maar vandaag zou er wel vis op het menu staan, omdat dat zo lekker snel klaar was en we vanavond nog een verjaardag hadden. De kinderen werden door opa en oma thuis gebracht, en die bleven meteen tot om half 9 de oppas het over zou nemen.
Ik raapte mijn spullen bij elkaar, liep nog snel even de winkel in op zoek naar chips, cola, een zak broodjes en voor mij wat havermout, zwaaide mijn collega’s bij de vers gedag en liep naar de kassa.
Thuis aangekomen rook ik de vis al toen ik de hal binnen stapte. Joost had verse zalmfilet gebakken, met notenrijst en verse spinazie erbij. Een ware traktatie.
‘Ben jij morgen vrij?’ vroeg ik tussen twee happen door. ‘Ja, hoezo? Jij toch ook.’ Antwoordde Joost, terwijl hij nog een hapje van zijn zalm nam.
‘Chantal had gevraagd of een van ons morgen kon rijden. De jongens hebben uitwedstrijd in Beek en Donk en ze zochten nog mensen voor het vervoer.’ ‘Dat is geen probleem, geef maar door. Ik begreep van ons mama dat Daantje bij Marlissa afgesproken had vanmiddag. Dat is toch de dochter van Christel?’ Ik knikte en schepte nog wat spinazie op. ‘Klopt, met die broer van haar heb ik vroeger nog eens een tijdje gegaan, alleen was het toen al wel duidelijk dat hij zich totaal niet aangetrokken voelde tot vrouwen. Hij had veel meer oog voor zijn beste vriend dan voor mij. Ik geloof dat ze nu nog steeds bij elkaar zijn.’ Ik at het laatste restje groente op en stond op, samen ruimden we de tafel af, waarna we vlug onder de douche sprongen ons omkleedden, ik nog wat oogschaduw en wat lippenstift op deed, alvorens we in de auto stapten en richting Uden reden.

woensdag 8 februari 2017

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Bedankt voor het lezen van mijn blog. Ik vind het leuk als je een reactie nalaat.